پیتر هانتکه از ۲ سالگی به همراه مادر و ناپدری‌اش، ۴ سال را در آلمان شرقی گذراند. پدربزرگ مادری‌ پیتر هانتکه اهل اسلوونی بودند. در سال ۱۹۴۸ دوباره به گریفن بازگشت. پس از پایان دوره دبیرستان، پیتر هانتکه در مدرسه مذهبی کاتولیک‌ها، به مدت ۴ سال در دانشگاه گراتس در رشته حقوق تحصیل کرد. پس از آن به ادبیات روی آورد و با آثار نویسندگانی چون داستایوفسکی، ماکسیم گورکی، توماس وولف و ویلیام فاکنر آشنا شد.

در سال ۱۹۶۶ ، پیتر هانتکه به ایالات متحده آمریکا رفت و در گردهمایی موسوم به گروه ۴۷ در دانشگاه پرینستون به رواج نوعی نوشته‌های رئالیستی در ادبیات معاصر آلمان تاخت و برای نخستین بار نامش بر سر زبان‌ها افتاد.

او با آفرینش آثاری نو و نامتعارف و تغییر نشانه‌ها و روابط بین شخصیت‌ها در نمایشنامه‌هایی چون دشنام به تماشاچی و کاسپار، شیوه‌های بدیعی به کار گرفت و به تجربه‌گرایی دست یازید. هانتکه در آثار بعدی خود از شیوه‌های نوآورانهٔ درهم شکستن مرزهای زمان و بازگشت به اصل خویش و به کاربستن اشیا و رویدادهای عادی برای تصویر اسطوره‌های نهان در دل آن‌ها سود جسته‌است.

برخی از آثار او از این قرارند: ترس دروازه‌بان از ضربهٔ پنالتی،‌ داستان کودکان،‌ بر فراز دهکده‌ها،‌ پیمودن دریاچه کنستانس،‌ نامهٔ کوتاه، وداع طولانی،‌ ماجراهای مداد و زن چپ‌دست.

هانتکه همچنین با ویم وندرس کارگردان معروف همکاری داشته و فیلمنامه فیلم زیر آسمان برلین را نوشته‌، خود هانتکه چند فیلم بر پایه آثار خود و دیگر نویسندگان نوگرا کارگردانی کرده‌است.

هانتکه زبان‌های متعددی‌ را یاد گرفت. یونانی، لاتین، اسلوونی‌ که مادرش از آن ناحیه است، فرانسه و غیره. شاید هم به همین خاطر زبان نقش زیادی در آثارش دارد. از ۱۹۶۷ تا ۲۰۰۶‌، انواع‌ جایزه‌های ادبی از جمله جایزه‌ گئورگ‌ بوشنر را برده است. وی در سال ۱۹۹۹ به دلیل اعتراض به زبانی که در اطلاع‌رسانی جنگ بوسنی استفاده می‌شد، این جوایز تا جایزه هاینریش هاینه‌ و جوایزی برای کارگردانی و سناریونویسی را پس داد. آخرین جنجال پیرامون او، بردن جایزه ۶۰۰۰۰ یورویی هاینریش هاینه در سال ۲۰۰۶ است، که معتبرترین جایزه ادبی آلمان محسوب می‌شود. چند نفر از شورای‌ شهر دوسلدروف که جایزه را اهدا می‌کند با دادن جایزه به هانتکه مخالفت و هانتکه داوطلبانه از گرفتن جایزه خودداری می‌کند. سال ۲۰۱۴ هم اهدای جایزه ایبسن به هانتکه با اعتراضات گسترده در اسلو پایتخت نروژ همراه بود.

بعد از جنجال‌ها بر سر جایزه هاینه در مصاحبه‌ای‌ می‌گوید: «باز هم باید جدی باشم و آرام به اتهاماتی که سال‌هاست به من زده شده و پس از اعطا و تهدید به ندادن جایزه‌ هاینریش‌ هاینه‌ می‌شود؛ پاسخ بدهم. باید برای خواننده‌هایم این توضیح‌ را بدهم. برای خواننده‌های صادقم. اما مگر خواننده، صادق هم می‌شود؟» بررخی معتقدند هانتکه معترض به نوع یک‌طرفه و گزینشی خبررسانی است. هانتکه می‌گوید: یاد بگیریم‌ که‌ به حرف هم، گوش بدهیم، به جای این‌که در دو جبهه‌ خصمانه‌ فریاد بزنیم یا پارس کنیم. بیایید و دیگر این ‌ارواح خبیث را که در مساله یوگسلاوی درباره‌ رویزیونیسم‌، هیتلر، آپارتاید و دیکتاور خون‌آشام وراجی می‌کنند از خود دور کنیم.

انتخاب پیتر هانتکه به عنوان برنده جایزه نوبل ادبیات سال ۲۰۱۹ انتقادهای زیادی از آکادمی نوبل را به چند دلیل بر انگیخت. یکی این بود که کمیته نوبل، یک اروپایی را برگزیده بود. دیگر اینکه برنده ۲۰۱۹ نیز از میان زبان‌های همیشه ستایش شده، گزینش شده است. اما مهمترین انتقاد این بود که هانتکه در دوره جنگ بوسنی از نیروهای صرب پشتیبانی کرده بود.

آثار پیتر هانتکه:

ترس دروازه‌بان از ضربه پنالتی

داستان کودکان

بر فراز دهکده‌ها

پیمودن دریاچه کنستانس

نامه کوتاه، وداع طولانی

ماجراهای مداد

زن چپ‌دست

زندگینامه پیتر هانتکه